S  a  n  d  e  r     K  o  l  l  a  a  r  d

Wat is hier aan de hand?


We zien een man en een hond, liggend op een geblokte vloer, in een keuken. Hebben ze net gegeten en liggen ze uit te buiken? Hebben ze te veel gegeten en zijn ze onwel geworden? Of hebben ze gewandeld en rusten ze nu uit?


Ik heb geen idee. Hoe dan ook maakt de foto duidelijk dat man en hond het uitstekend met elkaar kunnen vinden. Als je op deze manier elkaars gezelschap verdraagt, nou ja, dat is natuurlijk echte liefde.


Ik weet dat de man elke dag een paar keer met de hond wandelt. Dankzij de hond heeft hij geleerd dat het altijd mooi weer is en dat de uitdrukking hondenweer een verzinsel is van mensen met katten.


Vaak is hij in gedachten verzonken terwijl de hond rent en snuffelt en doet wat honden doen, maar soms grijnst hij, bijvoorbeeld als de hond een sprintje trekt en de oren meefladderen, bereid het luchtruim te kiezen. Of als het dier unverfroren de neus in een hoop sneeuw steekt. Of als het opeens doodstil blijft staan om te kijken naar een vlucht zwanen.


Ik weet ook dat de man geregeld zijn gezicht in de vacht van het dier duwt. De man vindt dat de hond naar koekjes ruikt. Lekker. Als het heeft geregend ruikt de hond naar oude jassen, maar ook dat vindt de man lekker. Vaak reageert het dier met een diepe zucht op de aandacht van de man. De man denkt graag dat dit een teken van welbehagen is.


Soms, als de man aan het werk is, aan zijn bureau, komt de hond naast hem zitten. Als de man hem niet meteen opmerkt, duwt de hond met zijn neus tegen het dijbeen van de man, die dan opkijkt en glimlacht. Vaak kan de man het hondengezicht lezen en begrijpt hij dat het tijd is om te wandelen, te eten, te spelen, of waar het ook tijd voor is. De man zegt dan bijvoorbeeld: zo, is het tijd om te wandelen? De hond is er ontzettend goed in om te doen alsof hij de woorden van de man begrijpt: hij trekt de oren iets op, zet de kop een tikje scheef en spert de ogen een fractie open. Soms is de uitdrukking van begrip zo overtuigend dat de man de proef op de som neemt en iets zegt als: vind jij Newton ook zo geniaal? Steevast voelt de man een lichte teleurstelling als de hond dan met precies hetzelfde vertoon van begrip reageert.


De man heeft een vrouw die soms enkele weken weg is, voor haar werk. De hond mag dan bij de man slapen, in het grote bed. Dat vinden ze allebei supergezellig. De man heeft ontdekt dat de hond zich 's nachts geregeld verplaatst. Zo nu en dan springt de hond van het bed, zoekt een plekje op de vloer, en ploft neer. Daar moet de man vaak om glimlachen, om die plof. Een enkele keer denkt hij op zo'n moment aan Cees Nooteboom. 'Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.'


Zo nu en dan denkt de man na over de hond. De grootste verdienste van het dier, vindt hij, is dat het altijd zin heeft. Gaan we wandelen? Ja! Snoepje? Yeah! Spelletje doen? Yes! Dutje doen? Joehoe! Die Lebensbejahung wordt door de man zeer gewaardeerd. Hij is op een leeftijd gekomen dat hij begrijpt dat het niet zozeer eten en drinken zijn die ons gaande houden, maar levenslust. Willen leven. Uit die bron stroomt de rest: willen opstaan, willen eten en drinken, willen werken, willen lachen en lezen en praten en dansen en met de hond wandelen.


Ik heb nog altijd geen idee wat man en hond op die keukenvloer doen, maar hoef dat ook niet meer zo nodig te weten. Ze liggen daar goed. Laat ze nog maar even zo liggen.



Roman, 160 pagina's

Eerste druk, 2019, paperback met flappen

Uitgeverij Van Oorschot Amsterdam

Te koop

Boeken koop je in een boekhandel. Uit het leven van een hond is voor € 20,- te verkrijgen bij de betere boekhandel. Zie voor adressen de website van Uitgeverij Van Oorschot.


Reacties


In Uit het leven van een hond is het de toon die de muziek maakt met Sander Kollaard als meesterdirigent. Hij brengt Henks 'Henkerig gemijmer' in zulke prachtzinnen tot leven dat het niet uitmaakt wat hij doet. Een klein maar groots boek. (Katja de Bruin, VPRO Gids)


Sander Kollaard is bovenal een briljant beschrijver van herinneringen. [...] er is geen andere Nederlandse schrijver die het leven zo kan laten zinderen, schitteren en tintelen. (Lodewijk Verduin, De Groene Amsterdammer)


Uit het leven van een hond laat ons zien dat we allemaal levende machines zijn die ooit stuk zullen gaan. Maar tijdens ons leven zijn we meer dan dat. Juist op een zomerse zaterdag kun je dat meer dan ooit beseffen. (Coen Peppelenbos in Tzum, Dagblad van het Noorden en Leeuwarder Courant)


Henk zet Una Paloma Blanca op, gekocht door zijn ex-vrouw Lydia en na de scheiding door Henk meegenomen vanwege Schurk, de hond. ‘Het is werkelijk kutmuziek.’ Schurk slaapt gewoon door. Het hele leven trekt aan Henk voorbij en dat leidt tot een gemoedsgesteldheid die de somberheid achter zich weet te laten. (De Volkskrant)